Koło Gospodyń Wiejskich w Radęcinie
Miejscowość: Radęcin
Gmina: Dobiegniew
Powiat: strzelecko-drezdenecki
Województwo: lubuskie
Data powstania: 19-09-2000
Przewodnicząca: Kowalczyk Maria
Email: katikon-med@02.pl
Historia
Radęcin - miejscowość położona w otulinie Parku Drawieńskiego w województwie Lubuskim, gmina Dobiegniew. Przeważają tereny rolne i leśne, wzbogacone w szlaki turystyczne oraz w spływy kajakowe.
Radęcin (Reddentin) jest wsią o co najmniej XIII-wiecznej metryce, założoną przy średniowiecznym trakcie zwanym "Drogą Polską", prowadzącym z Trzcianki do Szczecina. Na przełomie XIII i XIV w. wieś stanowiła własność rodu Wedlów. Pierwotną wielkość wsi szacuje się na 65 łany, z czego 30 stanowiły łany chłopskie i sołeckie.
W 1305 roku Hasson Wedel, landwójt Nowej Marchii, podarował cystersom z Bierzwnika 10 łanów w Reddentinie, które położone były w pobliżu jeziora do których cystersi rościli prawa, w późniejszym czsie nadane zostało cystersom villarum Reddentin et lamprechtsdorff-(Słowin), co skutkowało tym, że w rękach zakonu miała znajdować się połowa wsi.
W 1352 r. margrabia Ludwik Rzymski przekazał w niejasnych okolicznościach połowę wsi tj. 30 łanów wraz z dochodami z tytułu bedy Thomasowi Valwemu.
W latach 1409-11 wieś została zniszczona w czasie wojny polsko-krzyżackiej.
W 1416 r. Jan Czarnkowski z Czarnkowa splądrował dobra Wedlów w Radęcinie: ponownie uczynił to rok później w odwecie za wyprawę rabunkową Wedlów. Łupem padły konie, bydło i towary wartości 300 kóp groszy czeskich.
W latach 1420-22 wieś pnownie została zniszczona.
w 1456 roku Radęcin został spustoszony przez załogi z Piły i Tuczna.
W pierwszej połowie XV wieku część wsi wraz z częścią lasu posiadali Borkowie, nastomiast druga część wsi była w dalszym ciągu w rękach cystersów, aż do dmeny bierzwnickiej.
Ponowne straty wieś poniosła w trakcie wojny trzydziestoletniej, oraz w 1627 roku została splądrowana przez kawalerię weimarską i nieco później przez oddziały cesarskie. Mimo klęsk i wojen w XVI wieku wielkość wsi wzrosła do 69 łanów.
W 1718 roku spośród 69 łanów realnych 57 stanowiły łany chłopskie, 10 zagrodnicze i 2 kościelne, w tym okresie we wsi było 15 chłopów.
W pierwszej ćwierci XIX wieku we wsi było 14 pełnych chłopów, 1 półchłop, 1 zagrodnik, 4 chałupników, 19 komrników i 2 rzemieślników.
W 1809 roku chłopi radęcińscy przez zapis wieczysty otrzymali swe zagrody na własność, zniesiono również powinności dworskie, natomiast pozostała pańszczyzna przędzalnicza i dziesięcina mięsna od cielaków i jagniąt, które w 1835 roku zostały zmienione na rentę pieniężną.
W okresie międzywojennym gmina liczyła 1296 ha.
